Dos dilemas clásicos

Un dilema clásico es : «O bien Dios tiene el poder de impedir el mal, pero no quiere, o bien quiere, pero no puede.» En el primer caso Dios no sería bueno, porque puede, pero no quiere impedir el mal; y en el segundo caso no sería omnipotente, porque quiere impedir el mal pero no puede.

Pero, ¿no es perfectamente posible que alguien pueda, no quiera, y sea bueno al mismo tiempo? Después de todo, que nosotros pensemos que alguien no es bueno solo porque esa persona no hace lo que *nosotros* queremos, o lo que *nosotros* pensamos que es lo correcto, no es razón suficiente. Por ejemplo, un niño puede pensar que su padre es malo solo porque no cumple todos sus caprichos, pero esto no significa que su padre sea malo en realidad.

Objeción: ¿Qué buen padre permitiría a su hijo sufrir pudiéndolo evitar? Respuesta: Uno que quisiera permitir que sus hijos experimentaran las consecuencias de sus propias acciones.

Otro dilema clásico es:

Si quidem Deus est, unde mala?
Bona vero unde, si non est?
Si un Dios existe, ¿de dónde viene el mal?
Pero, ¿de dónde viene el bien, si no existe?

Medicinae tempus

"Es hora de medicina más que de lamentos", dijo [la Dama Filosofía] (sed medicinae, inquit, tempus est quam querelae) (...) "¿No me reconoces? ¿Por qué no dices nada? (agnoscisne me? quid taces?) ¿Es por vergüenza que callas, o por aturdimiento? (pudore an stupore siluisti?) Preferiría que fuera por vergüenza, pero veo que es aturdimiento lo que te aflige (mallem pudore, sed te, ut video, stupor oppressit)". Y viendo que yo seguía, no solo callado, sino completamente mudo y privado de palabra (cumque me non modo tacitum sed elinguem prorsus mutumque vidisset), movió su mano suavemente a mi pecho (ammovit pectori meo leniter manum et), y dijo: "No está en serio peligro, solo sufre de letargia (nihil, inquit, pericli est, lethargum patitur), la dolencia común de las mentes engañadas (communem illusarum mentium morbum). Se ha olvidado por un momento de su verdadero ser (sui paulisper oblitus est). En cuanto me reconozca, se recuperará fácilmente (recordabitur facile, si quidem nos ante cognoverit). Y para que pueda hacerlo (quod ut possit), limpiemos ahora un poco sus ojos, velados como están por la nube de las cosas mortales (paulisper lumina eius mortalium rerum nube caligantia tergamus)". Diciendo esto, y con su vestido recogido en un pliegue, secó mis ojos, que estaban bañados en lágrimas (haec dixit oculosque meos fletibus undantes, contracta in rugam veste, siccavit). - (Boecio, Consolación de la Filosofía I, 2)

Vivere omnes beate volunt

Vivere omnes beate volunt, sed ad pervidendum quid sit quod beatam vitam efficiat caligant; adeoque non est facile consequi beatam vitam ut eo quisque ab ea longius recedat quo ad illam concitatius fertur, si via lapsus est; quae ubi in contrarium ducit, ipsa velocitas maioris intervalli causa fit. (Seneca, De Vita Beata I, 1)


Todos quieren vivir felizmente, pero por lo que se refiere a ver qué es lo que hace la vida feliz están en tinieblas; y es hasta tal punto difícil alcanzar la vida feliz, que cuanto más fervientemente la busca uno, tanto más se aleja de ella, si se ha equivocado de camino. Cuando se va en dirección contraria, la velocidad misma es causa de mayor separación.


Todos quieren vivir felizmente (vivere omnes beate volunt), pero en cuanto a ver (sed ad pervidendum) qué es lo que hace la vida feliz (quid sit quod beatam vitam efficiat) están en tinieblas (caligant); y hasta tal punto es difícil (adeoque non est facile) alcanzar la vida feliz (consequi beatam vitam), que tanto más se aleja uno de ella (ut eo quisque ab ea longius recedat) cuanto más fervientemente la busca (lit.: 'es llevado hacia ella') (quo ad illam concitatius fertur), si se ha equivocado de camino (si via lapsus est). Cuando lleva a la dirección contraria (quae ubi in contrarium ducit), la velocidad misma (ipsa velocitas) es causa de mayor separación (maioris intervalli causa fit).


Subordinada consecutiva adeo . . . ut, 'hasta tal punto . . . que'. / Construcción eo . . . quo, 'cuanto más . . . más'. / Adv. concitate, rápidamente, apasionadamente.

20191218

Quid me felicem totiens iactastis, amici?
Qui cecidit, stabili non erat ille gradu

¿Por qué, amigos, tantas veces me declarásteis afortunado?
Ya no era firme el paso de quien cayó.

(Boecio, Consolación de la Filosofía I, 1)

Están en tinieblas

Vivere omnes beate volunt, sed ad pervidendum quid sit quod beatam vitam efficiat, caligant

Todos quieren vivir felizmente, pero en cuanto a ver qué es lo que hace la vida feliz, están en tinieblas.

* * *

Neoplatonismo (notas dispersas)

Iamblichus (245-325), successor to Plotinus and Porphyry, brought a new religiosity to Neoplatonism. His theory of the soul is at the heart of his philosophical system. For Iamblichus, the human soul is so far inferior to the divine that its salvation depends not on philosophy alone (as it did for Plotinus) but on the aid of the gods and other divinities.

~ ~ ~

[No se nos puede hablar de la belleza de la virtud porque nunca nos la hemos representado]. «De la misma manera que. en cuanto a las hermosuras percibidas por los sentidos, no es posible hablar de ellas a quienes no las han visto ni percibido, como, por ejemplo, a los ciegos de nacimiento, así tampoco es posible hablar del esplendor de la virtud a quienes no han conseguido representarse hasta qué punto son hermosos los rostros de la justicia y la templanza: 'Ni la estrella de la tarde, ni la estrella de la mañana son tan hermosas'». - Plotinus (205-270 d. C.) Enéada I, 6

Las Bodas Químicas de Christian Rosenkreutz

Longitudo dierum et Sanitas
Gloria ac divitiae infinitae

Largura y sanidad de los días
Gloria y riqueza infinitas